DE:
#377 | Norman am 03-06-2009 19:53
Pod koniec maja 2009 roku przyjechał Prezydent polskiego Parlamentu i Marszałek Sejmu, Komorowski, i spotkał się z Prezydentem Bundestagu, prof. dr Lammertem w berlińskim Domu Paula Löbe w Bundestagu. Otworzyli wystawę upamiętniającą 20-lecie przemian w Polsce, wystawę można oglądać do 17 czerwca. Podkreślili przy tym, ze nie tylko Mur berliński upadł przed 20 laty, ale przed 20 laty przezwyciężono podział Europy trwający 40 lat. Ta pokojowa zmiana systemu roku 1989 jest szczególną zasługą rozwoju w Polsce. Polska już w sierpniu 1980 roku zaczęła założeniem Solidarności, niezależnego związku zawodowego, w Gdańsku. Niestety ta historia i znaczenie Solidarności jest niedoceniane lub częściowo zapomniane, nie tylko poza Polską. Powinniśmy przypominać i powinno się nam przypominać znaczenie Solidarności dla „Drogi do wolności”. Dziękuję wszystkim ludziom, którzy się wtedy zdecydowali na te pokojową rewolucję. To byli tacy ludzie jak ja i moi znajomi. Mam nadzieje, że to przeczyta wielu Polaków, przede wszystkim ci, którzy wtedy wspierali Solidarność. A wiemy, że nie było to łatwe.

DE:
#378 | Matthias am 03-06-2009 22:12
Czytam tutejsze zdania i myślę sobie, ze naprawdę nie doceniamy Polaków (Polski). Jeżeli wszyscy tutaj mówią, także nasz Prezydent, podkreślają, ze Polska (Polacy) odegrali wielką rolę dla Europie, to coś w tym musi być, nie?

ENG:
#337 | Mariah dnia 04.06.2009 09:26
4 czerwca 1989 roku był ważnym dniem, ponieważ protesty na placu Tiananmen w Pekinie, Chiny, były brutalnie zakończone przez armię chińską. W tym samym czasie wydarzyła się katastrofa kolejowa Ufa spowodowana przez wybuch naturalnego gazu w Ufa, w Rosji, gdzie zginęło 575 ludzi. Po drugiej stronie globu znaleziono dryfujące w Tampa Bay na Florydzie, USA, ciała ofiar mordercy Oby Chandler, a sam Chandler został aresztowany wreszcie 3 lata później. Wreszcie Solidarność wygrała w pierwszych (jakoś) wolnych wyborach parlamentarnych w Polsce i to był początek pokojowej, antykomunistycznej rewolucji w Europie Wschodniej. Polska stworzyła tzw. Sejm Kontraktowy i zaczęła się Jesień Ludów. 4 czerwca w Polsce miał wspaniały wpływ na Europe i na świat (Czasy Żelaznej Kurtyny wreszcie została zakończone!) i wszyscy powinniśmy pomyśleć o roli Solidarności.

PL:
#448 | Azrael dnia 04.06.2009 13:32
4 CZERWCA - LUŹNE REFLEKSJE

Rocznicy wyborów czerwcowych postanowiłem nie obchodzić. Może inaczej – nie tyle nie obchodzić, co nie ulegać tak zwanym nastrojom wspominkowym, a tym bardziej skupiać się na oficjalnych, dętych, napuszonych uroczystościach, obowiązkowo z mszami, przemówieniami, flagami i rytualnym, wyborczym jazgotem, czyje i dlaczego jest to święto.

Człowiekiem “Solidarności” nie byłem, opozycji innej też nie, do establishmentu, czy jak się wtedy mówiło, “aparatu” – też nie należałem. Dlatego i wtedy i dziś do 4 czerwca mam dystans, nie pamiętam jakoś tego napięcia, nerwów i oczekiwań. Choć na wybory poszedłem chętnie, a ich wyniki przyjąłem z nadzieją. Bardziej utkwił mi w pamięci okres dwóch tygodni, do drugiej tury, gdzie właśnie wtedy okazało się, jak trzeźwo obie strony potrafiły się dogadać. I zwycięska drużyna Lecha Wałęsy, i komuniści.

Komunizm nie skończył się 4 czerwca 1989 roku. On się skończył, moralnie i politycznie, 13 grudnia 1981 roku. To właśnie w tę zimową noc nastąpiło bankructwo partii, komunizmu. To co się działo przez następnych osiem lat, było tylko utrzymywaniem trupa w pionie. Społeczeństwo uległo, ale się nie złamało, wbrew pozorom to komuniści sami sobie przetrącili kręgosłupy. I tylko kwestią czasu było to, kiedy społeczeństwo i opozycja wygra. Choć niewielu w to wierzyło…

Nie ma jedności w społeczeństwie, czy 4 czerwca jest tą datą, którą należy świętować. Jest to kwestia pokoleniowa. Dla 50 – 60 – latków ważna jest data sierpniowa, z roku 1980, strajki sierpniowe i porozumienie dające “S”. 40 – latkowie właśnie chcą świętować 4 czerwca, a może inną datę tego roku (na przykład datę powołania rządu Tadeusza Mazowieckiego). Dwudziestolatkowie, urodzeni w 1989 roku datę, jaką uważają za ważną – wybiorą sobie chyba dopiero w przyszłości.

4 czerwca jest jednak datą odrodzenia polskiego parlamentaryzmu. Po raz pierwszy po wojnie akt głosowania był dobrowolny, nieprzymusowy, masowy chęcią obywatelską, był dniem, kiedy zmurszały gmach PRL zwalił się pod wpływem kartek do głosowania. To był początek przemian, które zaprowadziły Polskę do NATO, Unii Europejskiej, do Europy. Te dwudziestolecie to czas stałego rozwoju i skoku cywilizacyjnego i mentalnego społeczeństwa (częściowo okupiony stratami tych, którzy się nie potrafili przystosować). System polityczny realnego socjalizmu został zastąpiony przed demokrację parlamentarną i kapitalizm – też przecież nie pozbawiony wad, ale za to ze swobodami obywatelskimi. Niestety, są też inne efekty tej demokracji, ale nie wynikają one z immanentnej cechy tego ustroju – to specyfika polska. To wzrost klerykalizmu, zwyrodnienie polskiego życia politycznego, to również niedoskonałe instytucje publiczne i media. Ale coż – to tylko dwadzieścia lat demokracji.

W tle święta 4 czerwca warto wspomnieć, że ideę wprowadzenia Polski w czas demokracji nie dałoby się urzeczywistnić bez konkretnych ludzi, osobowości. To oczywiście Jan Paweł II, to również Wojciech Jaruzelski. To działacze opozycyjni, Tadeusz Mazowiecki, Bronisława Geremek, Adam Michnik, Bogdan Lis, Bogdan Borusewicz, Andrzej Celiński, Władysław Frasyniuk, Zbigniew Bujak Ale także Aleksander Kwaśniewski. I ci, którzy do 4 czerwca się dziś nie chcą przyznać, jak choćby Antoni Macierewicz, Gwiazdowie, czy Wyszkowski. To ich działania doprowadziły do dnia wyborów.

Warto pamiętać, że ta data ma również inne konotacje – to data pacyfikacji na placu Tiananmen w Pekinie, krwawej masakry chińskich studentów. Należy te dwa wydarzenia, polskie wybory i chińską tragedię, łączyć ze sobą, bo dopiero to daje pełen obraz tego, jak Polacy te dwadzieścia lat temu zachowywali się dojrzale.

Nie wszyscy to potrafią zrozumieć. Na pewnym blogu młoda, nie waham się użyć tego stwierdzenie, narodowa idiotka, napisała, że ona walczy z demokracją, ponieważ prowadzi ona do zdrady narodowej, a demokracja jest wynikiem działań masonów…

Ja jednak wolę wynaturzoną demokrację, w której można takie poglądy głosić, niż ustrój, w którym podzielający poglądy tej pani by rządzili…

Azrael

Popieram. Moje wspomnienie z czerwca 1989 to wspomnienie przełomu komunizmu i flaga Solidarności na wietrze. To zdjęcia Lecha Wałęsy na każdym kroku i radość rodziców, dziadków, obcych ludzi. Byłem mały, miałem 10 lat i mimo wszystko pamiętam te podniosłe chwile. Chcialbym, aby 4 czerwca był świętem europejskim.

Wydaje mi się, że powinniśmy solidarnie świętować! Popieram jako Polka i Europejka! Pani Aniu, dziękuję za informację!

Mi się wydaje, iż wówczas nie były to wolne wybory tylko w znaczeniu politycznym, na którą partię głosuje, jak dziś, ale to był świadomy wybór społeczeństwa, jakiej wizji Polski chcemy, jakiej wizji Europy chcemy. Wprawdzie wtedy nikt nie patrzył aż tak dalekosiężnie, by wpływać na Europę, ale przecież cały Blok Wschodni na nas patrzył, cała Europa Zachodnia się przyglądała po cichu. W wyborach wzięło udział prawie 90 procent osób uprawnionych do głosowania. I to zagłosowaliśmy dobrowolnie, bo wreszcie mogliśmy zagłosować, na kogo chcieliśmy. Dziś młodzi nie wiedzą co to znaczy, nie móc zagłosować na opcję, której jest się zwolennikiem. I niech to nawet będzie sam PIS czy Libertas, można iść, i można oddać na nich głos. I nikomu się nie wypowie, iż nie może zagłosować na tego czy tamtego kandydata. Dlatego powinniśmy już dawno uczcić ten dzień jako święto polskie, ale pomysł ze świętem europejskim wydaje mi się bardziej odpowiedni. Wreszcie dostalibyśmy szacunek jaki się nam należy za to, cośmy dla Europy zrobili.

Flaga Solidarności, tak, zdjęcia kandydatów z Lechem Walesa, tak, pamiętam, pamiętam. Podniosła atmosfera w lokalach wyborczych i poza nimi, taki podniosły nastrój w powietrzu, tak, to pamiętam. Radość rodziców, znajomych rodziców, cioć, babć, dziadków, dorosłych, pamiętam. Sam byłem starszy jak Przemek z Kalisza, bo miałem 12 lat, miałem tez inne problemy na głowie, komunizm kojarzył mi się z pochodami na pierwszego maja i z dwoma programami w telewizji. W tych wyborach wczorajszych nie czułem tej atmosfery podniosłości. A szkoda. Dlatego popieram, musimy walczyć o nasze wybory!

Polska chyba nigdy nie odegrala tak waznej roli w Europie jak wlasnie w XX. wieku, kiedy w wyniku Wojen Swiatowych i Wojny z komunizmem znajdowala sie stale w cetrum wydarzen. Zabolalo mnie, ze 4 czerwca obchodzono podwojnie, a raczej ze byly dwie imprezy: jedna obozu PIS z Prezydentem na czele, druga obozu Premiera z Lechem Walesa, Tadeuszem Mazowieckim i grupa Wyszechradzka. W takim dniu powinnismy sie zjednoczyc, powinnismy swietowac, cala Europa powinna swietowac, a nie tylko chowac sie po katach, knuc intrygi, prezentowac dumnie piers na wybranych imprezach masowych lub kameralnych. Powinnismy jako Polacy byc dumni z naszego wkladu w historie i Europe, powinnismy jako Polacy byc traktowani przez innych Europejczykow z nalezytym szacunkiem. Dlatego jestem entuzjasta tego projektu i tego pomyslu. Skoro tayle sie mowi o integracji, to powiedzmy sobie szczerze, co to znaczy sie integrowac. To znaczy poznawac sie, swoje kultury, swoje argumenty, swoje przekonania, to rozmowa, to smianie sie, to swietowanie. Wspolne swietowanie na pamiatke wydarzen, ktorych bylismy swiadkami lub ktore byly wazne. Wejscie Polski do UE nie byloby mozliwe bez skoku Walesy, bez spokoju Tadeusza Mazowieckiego, bez ryzyka komunistow (Michail Gorbaczow, general Jaruzelski), bez wszystkich popierajacych cialem i duchem idee bezkomunistycznej, wreszcie wolnej Polski! Dlatego znak Solidarnosci tak dobrze znany na Zachodzie powinien sie stac znakiem pokoju, solidarnosci europejskiej. Dlatego ten dzien, 4 czerwca, jako rocznica wyborow z 1989 roku, powinien stac sie europejski. Nie polski, bo u nas sie tylko zaczelo, ale europejski wlasnie, bo zawazyl na losach calej Europy.

ENG:
#9 | Camille am 08-06-2009 14:41
Dlaczego nie?